Zastanawialiście się kiedyś czym jest obyczaj palenia Wawrzyńcowych Hud w Ujsołach?

Jego sens, treść i przesłanie będzie zostaną mocno wyeksponowane poprzez realizację projektu pn. „Wawrzyńcowe Hudy w Ujsołach – ludzie, czas, przestrzeń tradycji:

Projekt jest dofinansowany ze środków Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Narodowego Instytutu Dziedzictwa Niematerialne – przekaż dalej.

Ten obyczaj jest nie tylko zbiorem praktyk, lecz przede wszystkim żywym doświadczeniem wspólnotowym, które ujawnia się w relacjach międzyludzkich, pamięci, działaniu i przeżywaniu przestrzeni.

Warsztaty zaplanowane w ramach projektu mają umożliwić uczestnikom bezpośrednie, „cielesne” i zmysłowe spotkanie z tradycją poprzez dotyk tworzywa, rytm pracy, dźwięk „wyskania”, kontakt z depozytariuszami oraz obecność w miejscu, w którym obyczaj jest praktykowany.

Analizując obyczaj z perspektywy fenomenologicznej, szczególne znaczenie ma doświadczenie i empiria „bycia we wspólnocie”, które nie może zostać przekazane wyłącznie poprzez opis czy instrukcję. Wymaga ono współuczestnictwa, obserwacji, dialogu i działania. Projekt tworzy warunki, w których uczestnicy mogą wejść w relację z tradycją w sposób autentyczny – nie jako widzowie, lecz jako osoby współtworzące sens praktyki.

Ważnym elementem jest także przestrzeń – czasem górska polana – innym razem szczyt wzniesienia, czy też nadrzeczne łegi, które stają się płaszczyzną spotkania pamięci, działania i refleksji. To właśnie Z

w tej przestrzeni uczestnicy mogą doświadczyć obyczaju jako zjawiska zakorzenionego w krajobrazie, rytmie natury i lokalnej historii. Przestrzeń ta nie jest jedynie tłem, lecz aktywnym współtwórcą doświadczenia. Projekt podkreśla również rolę depozytariuszy jako osób, które nie tylko „wiedzą”, ale ucieleśniają tradycję poprzez swoje gesty, opowieści, sposób pracy i celebrację pamięci pokoleń. Ich obecność nadaje warsztatom wymiar autentyczności, a uczestnikom umożliwia doświadczenie obyczaju w jego żywej, niepodręcznikowej formie. Zadanie ma więc charakter nie tylko edukacyjny, lecz także egzystencjalny i wspólnotowy. Pozwala uczestnikom doświadczyć tradycji jako czegoś, co się przeżywa, a nie tylko opisuje. W ten sposób projekt wzmacnia żywotność obyczaju, buduje relacje międzypokoleniowe i umożliwia głębsze zrozumienie sensu Wawrzyńcowych Hud jako elementu dziedzictwa niematerialnego.